10 daagse dagbehandeling Den Ilp

In aanvulling op de individuele trajecten biedt onze GGZ-tak ook groepsbehandelingen aan die gedurende de behandeling gevolgd kunnen worden in aanvulling op het individuele traject.

10-daagse van Leed naar Liefde dagbehandeling

De 10-daagse dagbehandeling is een dagbehandeling die passend is bij de start van jouw traject of halverwege het traject. Centraal staan de thema’s waarin wij gespecialiseerd zijn:

  • Verlatingsangst;
  • Bindingsangst;
  • Emotionele verwaarlozing;
  • Over-afhankelijkheid/codependentie;
  • Schaamte en schuldgevoelens;
  • Innerlijke criticus;
  • Innerlijk kind;
  • Overlevingsstrategieën;
  • Werken met de verschillende persoonlijkeheidsdelen;
  • Parentificatie;
  • Zelfliefde;
  • Hechting;
  • Grenzen;
  • Gezonde relaties;
  • Terugvalpreventie.

Gedurende de bijeenkomsten maak je een verdiepingsslag in het begrijpen van deze onderwerpen en hoe ze bij jou van toepassing zijn.

dagbehandeling codepedentie experts
Bloemen

Daarnaast biedt deze groepsbehandeling de gelegenheid tot lotgenotencontact.

We werken actief met de dynamiek in de groep en onderzoeken wat wij bij elkaar losmaken, om onszelf beter te begrijpen. Ook staan wij stil bij het effect van onze eigen manier van uiten op de ander.

Diversie interventies komen aan bod, zoals: motiverende gespreksvoering, cognitieve gedragstherapie en experiëntiële lichaamsgerichte oefeningen. De groepsgrootte is maximaal 8 deelnemers.

Praktische informatie: de 10-daagse dagbehandeling vindt LIVE plaats op onze locatie in Den Ilp. De 10 dagen zijn over 10 opéénvolgende weken verspreidt. De aanvangstijd is 10:00, de eindtijd 17:00.

Alleen ga je sneller samen kom je verder.

iss_6117_01791

In liefde met jezelf en de ander

In liefde met jezelf en de ander is een nazorg-groep die passend is ten einde van het traject. Wij zijn onlangs gestart met een pilot van deze vorm van groepsbehandeling.

In de nazorggroep richten wij ons op het versterken van de stappen die in het traject al zijn gemaakt. Centraal staat het opnieuw aangaan van (liefdes)relaties, vanuit een onafhankelijke emotioneel beschikbare positie. We onderzoeken en leren hoe je zowel open in contact kunt zijn als jouw grenzen kunt bewaken en aangeven. Hoe je kwetsbaar kunt zijn en tegelijkertijd ook sterk. Hoe je bij jezelf kunt blijven, maar ook bij de ander kunt zijn. Een proces wat gericht is op finetunen en balans aanbrengen. De groepsgrootte is 4-8 deelnemers.

Praktische informatie: de nazorg-groep “In liefde met jezelf en de ander” vindt LIVE plaats in Vianen. In totaal zijn er 7 bijeenkomsten die in de avond worden gegeven, van 19:00-21:00.

Klanttevredenheid

Sylvia

Ik was aan het kijken naar webinar 2 van de challenge. Je had een wit/roze trui aan en je boog je steeds wat naar de camera toe en je sprak met een lieve stem. Ik lag op de bank te luisteren en keek zo naar dat beeld. Op een gegeven moment kreeg ik de associatie dat ik in een wieg lag en jij een lieve moeder was die over de wieg boog en lief tegen mij sprak. Daar werd ik heel rustig van en was erg fijn. Natuurlijk moet ik een moeder worden voor mijn eigen innerlijk kind maar dit was ook wel even prettig! ? Bedankt voor de mooie webinars!   Liefs, Sylvia

Rita

Geen afscheid maar een nieuw begin Met pijn in het hart, heb ik net de laatste groepsdag van het jaartraject bij Claudia, achter de rug. Ik beschouw het niet als het eind, maar eerder als een nieuw begin. Wat een waardevol traject. De theoretische online lessen , absoluut noodzakelijk om te begrijpen waar je in zit .De groepsdagen, niet alleen waardevol, maar zeker de vriendschappen die je er aan overhoudt. En uiteraard ook de individuele sessies. Theorie is niets zonder voelen, en ook voelen heeft theorie nodig. Ik ben dankbaar en blij dat ik voor het jaartraject heb ingetekend, omdat ik die tijd ook echt nodig had. Het is een heel proces. Aanvankelijk laat je maar toe wat je kan toelaten.Omdat we meester zijn in het uit de weg gaan van onze oude kindpijn. Het bewust worden daarvan is een hele weg. Dan weer een stukje theorie en dan weer een stukje ervaren en doorvoelen. Om al zo de puzzel, de blauwdruk van je eigen leven te leren kennen. Het gaat echt om het leren kennen van jezelf. De moed en het lef hebben om je niet langer afhankelijk te maken van de liefde en erkenning van een ander. Voor ik aan dit traject begon , had ik nog nooit van de begrippen codependentie en relatieverslaving gehoord. En ik heb lang, zoals dat bij elke verslaving hoort, in de ontkenning gezeten. Maar gaandeweg laat je meer en meer stukken van jezelf toe. Ga je de communicatie met jezelf aan, worden je kindtrauma’s zichtbaar , en kan je jezelf gaan helen. Belangrijk in dit heel traject is dan ook, de herhaling van de lessen. En gelukkig kan dat, omdat je levenslang toegang hebt. In het begin, laat je maar toe wat je op dat moment aankan. Later op je weg, bij herhaling van een les, hoor je net weer andere dingen en kan je weer een stapje dieper herstel toelaten. Ik kan nu voelen wanneer ik in mijn trance schiet. “Trance” , was eerst een theoretisch begrip voor me maar nu kan ik duidelijk voelen, dat als de ander zich niet goed voelt , er als het ware een energie uit mij stroomt naar de ander, en ik onmiddellijk de pijn daar wil weghalen. Ik ben dan volledig weg van mezelf. En ik verwar dit zelfs met liefde. Doordat ik denk dat ik liefde voel voor de ander, geraak ik op die manier verstrikt in een ongezonde relatie. Want ik heb mezelf verlaten om voor de ander te zorgen. En paradoxaal genoeg ,omdat ik mezelf verlaten heb, verwacht ik van de ander dat hij of zij me weer heel laat voelen. Ik ervaar meer en meer dat de sleutel tot zelfbevrijding ligt in het verbinden met mezelf. In die diepe verbinding, vind ik mijn kracht terug. Los van de ander. Los van de afhankelijkheid. Ik wens jullie allen een mooi proces toe. Hartelijk dank Claudia Krumme, voor de liefdevolle begeleiding. Liefs Rita

Mijn gevoelens en mijn overlevingsstrategieën mogen er zijn

Na mijn scheiding dacht ik, oke, ik heb van mijn fouten geleerd, moet ik in volgende relatie op letten. Ik had een verslavend contact nodig om te leren dat ik serieus dieper op mijn eigen gedrag in moest gaan en moest leren hoe ik dit kon veranderen, wilde ik niet weer zoiets meemaken. Eerst het nodige op internet gelezen, daarna logischer wijs een coach gezocht in de buurt die verstand heeft van de problematiek relatie verslaving. Helaas voelde ik me in dit contact niet prettig, dus verder gezocht. Het mooie is dat Claudia webinars geeft waar je gratis aan mee kunt doen. Dat gaf mij de gelegenheid om haar eerst te horen en zien zonder dat ik ergens aan vast zat, want bij de vorige coach was ik natuurlijk met een rotsmoes weggegaan. Ook sprak het mij aan dat Claudia noemt dat ze je op een liefdevolle, strenge manier begeleid. Liefdevol, tja, dat woord gebruik ik zelf niet gauw. Streng, oei, krijg ik op mijn donder. Maar beide woorden spraken mij aan, omdat ik begreep wat ze bedoelde. Ik ben er voor je, maar spreek je ook aan als dat nodig is. En dat is precies wat ik zoek/zocht, begrip, want ja, ik vind het ook fijn om af en toe “gepamperd ” te worden. maar ik vind het ook fijn als mijn gedrag benoemd word, anders leer ik er niets van en dan heb ik er niets aan. Claudia doet dat op een duidelijke manier, ik mag mijn eigen mening en overtuigingen hebben, zij blijft bij de hare en dat vind ik fijn. Ik ben begonnen met de online training, die ik voor mijn gevoel niet serieus heb gedaan. Vond het vaak moeilijk om voorbeelden te bedenken bij de opdrachten en stelde dit vaak uit, komt wel. Wel heb ik in deze training geleerd hoe mijn afweermechanismes werken en werden ze benoemd. Op het moment dat ik las over de trance, valse hoop, romantische illusie, herkende ik meteen wat er werd bedoelt. Alleen had ik nooit bedacht dat deze mechanismes mij in ongezonde contacten bracht en dat ik hierin iets kon veranderen. Geen idee dat ik er invloed op uit kon oefenen, los van goede voornemens. Verder heb ik individuele gesprekken met Claudia om dingen uit te diepen. Momenteel volg ik EMDR bij Claudia. Wat ik vooral fijn vind bij Claudia is dat er nooit een waarde oordeel is welke negatief gedrag ik ook aan haar vertel. Ook niet over gedrag van anderen. En wat ik bijzonder vind, is dat ze altijd de juiste oefening weet wat ik nodig heb op dat moment. Ze laat de regie bij mij, maar geeft sturing hoe we daarmee aan de slag gaan, dat is heel fijn. Claudia laat alles bij jezelf, neemt niets over, maar staat wel naast je. Dat is erg belangrijk, want het helpt me niet als iemand me niet zelfstandig laat zijn, maar het alleen uitvogelen lukt momenteel ook niet, dus haar hulp hierbij is fijn. Wat ik vooral geleerd heb, bedacht ik me gisteren dat ik eerst tegen mijn afweermechanismes “vocht”, ze afwees, maar ze mogen er nu zijn en door ze er te laten zijn, worden ze milder. Dit zelfde geld voor mijn gevoelens, in plaats van ze af te wijzen, mogen ze er zijn, hoe kinderachtig soms ook. Verder is het fijn dat Claudia de tijd naar beneden afrondt, leuk voor de portemonnee, maar geeft ook een fijn gevoel dat het bij een hulpverlener niet alleen om geld verdienen gaat. Ik vond hulpverlening in het begin een noodzakelijk kwaad, maar zie het nu als een cadeautje aan mijzelf. Groetjes, Ria

Me & Anorexia

The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no. I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help. After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease. Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going. Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do. In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible. I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.

In mijn leven is nu veel meer rust en liefde

Radeloos klopte ik aan bij Claudia. Ik voelde me meteen veilig bij haar. Ik mocht helemaal mezelf zijn en werd volledig  in mijn waarde gelaten wat ik ook vertelde Het was allemaal goed zoals het was. En dat had ik  zo ontzettend nodig. Ik vond mezelf slecht en zat vol schaamte en schuld. Gelukkig denk ik nu heel anders over mezelf. Tijdens het traject heb ik heel veel over mezelf geleerd. In de begrippen Codependentie en relatieverslaving vond ik zoveel herkenning wat me een enorm opgelucht gevoel gaf. Eindelijk had mijn probleem een naam. Ik heb samen met Claudia een hoop trauma’s kunnen traceren en vrede mee kunnen sluiten. In mijn leven is nu veel meer rust en veel meer liefde voor mezelf. Groetjes, Sem

Mijn relatie ging uit en ik ging snel weer op Tinder

De laatste tijd liep ik te zoeken naar wat ik toch mankeerde. Mijn relatie was net beëindigd maar was er nog extreem veel mee bezig. Ik begreep niet waarom het zo was gelopen. Wat maakte deze man bij mij los, waardoor ik mij zo verschrikkelijk verdrietig voelde? Ik ging snel weer op Tinder zodat ik maar niet alleen hoefde te zijn. Claudia vertelde mij dat dit was omdat ik no matter what geen contact wilde maken met mijn gevoelens van eenzaamheid en afwijzing. (liefdeverslaving) Ik ben he jaartraject gaan volgen en gaan toegeven dat ook ik een wond van binnen heb door traumatische jeugdervaringen. De reden waarom het met mijn laatste partner zo escaleerde is dat we dat bij elkaar hebben aangeraakt. Als kleine kinderen stonden we stampvoetend tegenover elkaar. Als ik terug kijk kan ik zien dat hij vanwege zijn bindingsangst minder vaak bij mij wilde zijn dan ik bij hem. Ik nam dat altijd heel persoonlijk. Nu kan ik zien dat dit stuk echt van hem is waar hij aan mag werken als hij dat wilt. (relatieverslaving) Samen zijn we bij Claudia in traject gegaan en nu wonen we al enige tijd samen en zijn heel goed in staat om onze triggers eerst persoonlijk uit te werken en daarna weer samen te komen. Had nooit gedacht dat dit wonder zou kunnen gebeuren. Heel dankbaar! Liefs, Monique

Volgend jaar wil ik terug mee!

Wat tovert een terugblik op de adem- en yoga retraite met Claudia, Wilna (Narayana) en Marianne een zalig grote glimlach op mijn gezicht! Ik koester vele mooie herinneringen in mijn hart: 's morgens op eigen ritme wakker worden op een paradijselijke plek, wetende dat er een lekker en gezond ontbijtbuffet op je wacht. Daarna mantra's zingen en heerlijke energie ontvangen, yoga beleven en luisteren naar de wijze woorden van Narayana. M'n hart ging elke keer een beetje meer open staan. En niet alleen bij mij, merkte ik. Het eerlijk en veilig delen van ervaringen met de andere vrouwen zorgde ervoor dat er al gauw met elke vrouw een soort van veilige band ontstond. 's Middags was er lekker lang tijd voor jezelf en om te genieten van de zon, het eiland, de anderen... Daarna dan ademen (daar kwam ik voor en dat voelt altijd fantastisch!) en familieopstelling (hoe leerrijk was dat zeg!) en dan een super heerlijk avondbuffet (local fresh veggie food!). Ik heb ontspannen, gelachen, genoten, gehuild, geheeld, alweer veel bijgeleerd, gegeven, ontvangen, vriendinnen gevonden, verbondenheid gevoeld... en een mega-fantastische reis gehad ! Ik voel me ontzettend dankbaar én mijn besluit staat vast: volgend jaar wil ik terug mee!

‘ Ervaring event ”

Super mooie dag. Inzichten gekregen. Ik wil je heel erg bedanken voor deze dag. De ademsessie was ook heel fijn. Groetjes, Eduard

Levensveranderend

Dank je Claudia. Ik ben 53 en heb vele destructieve relaties gehad met vrouwen met een stoornis, de laatste vernietigend met een verborgen narciste. Ik heb nu zoveel geleerd van jou in een hele korte tijd. Levens veranderend... dat merk ik nu al. Voor het eerst voel ik liefde opkomen voor mezelf. Liefs, Nancy

‘ Ervaring event ‘

Bij de binnenkomst voelde ik een hele positieve energie ik voelde dat ik welkom was. Ik heb hele mooie inzichten en herinneringen aan het event over gehouden. Ik zou het event zeker aanraden. Warme Groet, Jose