10 daagse dagbehandeling Den Ilp

In aanvulling op de individuele trajecten biedt onze GGZ-tak ook groepsbehandelingen aan die gedurende de behandeling gevolgd kunnen worden in aanvulling op het individuele traject.

10-daagse van Leed naar Liefde dagbehandeling

De 10-daagse dagbehandeling is een dagbehandeling die passend is bij de start van jouw traject of halverwege het traject. Centraal staan de thema’s waarin wij gespecialiseerd zijn:

  • Verlatingsangst;
  • Bindingsangst;
  • Emotionele verwaarlozing;
  • Over-afhankelijkheid/codependentie;
  • Schaamte en schuldgevoelens;
  • Innerlijke criticus;
  • Innerlijk kind;
  • Overlevingsstrategieën;
  • Werken met de verschillende persoonlijkeheidsdelen;
  • Parentificatie;
  • Zelfliefde;
  • Hechting;
  • Grenzen;
  • Gezonde relaties;
  • Terugvalpreventie.

Gedurende de bijeenkomsten maak je een verdiepingsslag in het begrijpen van deze onderwerpen en hoe ze bij jou van toepassing zijn.

dagbehandeling codepedentie experts
Bloemen

Daarnaast biedt deze groepsbehandeling de gelegenheid tot lotgenotencontact.

We werken actief met de dynamiek in de groep en onderzoeken wat wij bij elkaar losmaken, om onszelf beter te begrijpen. Ook staan wij stil bij het effect van onze eigen manier van uiten op de ander.

Diversie interventies komen aan bod, zoals: motiverende gespreksvoering, cognitieve gedragstherapie en experiëntiële lichaamsgerichte oefeningen. De groepsgrootte is maximaal 8 deelnemers.

Praktische informatie: de 10-daagse dagbehandeling vindt LIVE plaats op onze locatie in Den Ilp. De 10 dagen zijn over 10 opéénvolgende weken verspreidt. De aanvangstijd is 10:00, de eindtijd 17:00.

Alleen ga je sneller samen kom je verder.

iss_6117_01791

In liefde met jezelf en de ander

In liefde met jezelf en de ander is een nazorg-groep die passend is ten einde van het traject. Wij zijn onlangs gestart met een pilot van deze vorm van groepsbehandeling.

In de nazorggroep richten wij ons op het versterken van de stappen die in het traject al zijn gemaakt. Centraal staat het opnieuw aangaan van (liefdes)relaties, vanuit een onafhankelijke emotioneel beschikbare positie. We onderzoeken en leren hoe je zowel open in contact kunt zijn als jouw grenzen kunt bewaken en aangeven. Hoe je kwetsbaar kunt zijn en tegelijkertijd ook sterk. Hoe je bij jezelf kunt blijven, maar ook bij de ander kunt zijn. Een proces wat gericht is op finetunen en balans aanbrengen. De groepsgrootte is 4-8 deelnemers.

Praktische informatie: de nazorg-groep “In liefde met jezelf en de ander” vindt LIVE plaats in Vianen. In totaal zijn er 7 bijeenkomsten die in de avond worden gegeven, van 19:00-21:00.

Klanttevredenheid

‘ Ervaring event ‘

Mooi event voelde vooral liefde. De adem sessie was super waardevol. Het was een hele fijne dag. Groetjes, Peter

Via Zoom en s’avonds

Ik vond het heel fijn dat de behandeling via ZOOM kon, de gesprekken met de hoofdbehandelaar ‘s avonds konden en er de extra optie voor een tweedaagse (groeps)dagbehandeling was.

Me & Anorexia

The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no. I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help. After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease. Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going. Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do. In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible. I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.

Familieopstellingendag waardevol en bijzonder

Ik vond het een hele waardevolle en bijzondere dag. De groep voelde vertrouwd en was fijn om mee te werken. Ik vond Nancy erg bekwaam en een fijne coach. Ze wist met haar vraagstelling tot de kern van het probleem te komen. Ik kwam bij mijn eigen opstelling slecht bij mijn diepe gevoelens, maar dat is nou net mijn probleem ;-). Toch gaf de opstelling mij nieuwe inzichten. De andere opstellingen kwamen wel ontzettend bij mij binnen, raakte me en behandelde allemaal een voor mij herkenbaar thema. Ik weet niet wat precies maar het doet wel wat met mij. Dit was mijn eerste grote opstelling en zeker niet de laatste. De ademsessie was een mooie en fijne afsluiting van deze mooie en leerzame dag. Lieve groet Edwin

Monique

Het was mooi om het nieuwe jaar mee te beginnen hartelijk dank.

Verbinding met mijn moeder

Na vier maanden in het jaartraject bij Claudia en een bijzondere week op Ibiza, merk ik dat ik liever voor mezelf ben geworden. En het mooie is dat mijn omgeving mee verandert. Gister heb ik voor het eerst open met mijn moeder gepraat over vroeger. Ze vroeg me hoe ik beschadigd ben in mijn jeugd en zei dat ze erover wilde praten omdat ze geen idee had hoe en rond liep met het idee dat ze zich schuldig zou moeten voelen. Ik vond het heel moeilijk om het te benoemen en was bang voor een afwijzende reactie, ontkenning of boosheid. Maar ik heb open gepraat en gezegd dat ik als kind in de rol van haar partner terecht ben gekomen. Ik werd haar steun en toeverlaat en zij deelde al haar problemen met mij. Mijn moeder is zelf erg beschadigd in haar jeugd doordat zij een manisch depressieve moeder had en emotioneel en fysiek is mishandeld. Mijn vader dronk en was emotioneel niet beschikbaar voor haar. Er was altijd (de dreiging van) ruzie over zijn drankgebruik. Haar hele huwelijk was ze ongelukkig en als kind wilde ik maar één ding: mijn moeder blij maken en troosten en helpen. Mijn moeder wantrouwt anderen en kon vroeger geen aansluiting vinden bij andere volwassenen. Dus ze vond wat ze nodig had bij mij. Het mooie is dat ze gisteren open stond voor wat ik te zeggen had, al was het moeilijk voor haar om te horen. Ze zei hoe speciaal onze band altijd geweest is voor haar, maar ziet nu in dat het niet passend was bij mijn leeftijd en begrijpt nu ook waarom ik mezelf in het contact met anderen verlies. Ze is blij dat het beter met me gaat en dat ik grenzen stel nu. Voor mij was dit zo fijn. Na al het innerlijk kind-werk had ik geen bevestiging of erkenning meer nodig van mijn moeder. En volledig onverwacht, kreeg ik die nu toch. Wat een cadeau. Voor het eerst in jaren voelde ik me weer verbonden met mijn moeder. Een mooi gesprek vanuit liefde, zonder verwijten, zonder verdedigen, gewoon begrip over en weer. En zij vertelde ook dat ze zoveel niet geleerd heeft in haar jeugd en dat nu met terugwerkende kracht inziet. Bij mij viel een stuk angst weg. Mezelf eerlijk uitspreken is nieuw voor me, maar wat doet het me goed. Dank je wel Claudia Krumme en iedereen hier voor de lessen die ik leer. En ik weet dat dit nog maar het begin is, er wacht nog zoveel moois! Liefs, Sabine

Zeer veranderend en bepalend voor mijn toekomst

Wil jullie allen van harte bedanken voor de mogelijkheid die ik heb gekregen om aan dit mooie traject en deze mooie sessies deel te nemen. Met name dank aan Claudia dat je dit mogelijk hebt gemaakt en uiteraard zonder de klik en de goede zorg van Leslie Stoel had ik dit ook niet zo goed en transformerend doorlopen. Dank jullie wel, dit was zeer veranderend en bepalend voor mijn toekomst.                                                                                         Sandy

‘ Ervaring event ‘

Bij de binnenkomst voelde ik een hele positieve energie ik voelde dat ik welkom was. Ik heb hele mooie inzichten en herinneringen aan het event over gehouden. Ik zou het event zeker aanraden. Warme Groet, Jose

Geen woord teveel of te weinig

"Tijdens de twee ademretreats" Tijdens de twee ademretreats: zeer deskundige begeleiding, heel aangename ruimte om in te verblijven, inclusief heerlijk eten! Claudia zegt geen woord teveel of te weinig en slaat vaak de spijker op de kop. Ook de 2 andere coaches waren deskundig, aanvullend en aangenaam. Ik heb me veilig en in goede handen gevoeld. Er wordt veel gebruik gemaakt van goede muziek tijdens het ademen en dat werkt zeer ondersteunend! Top! Stefanie

Begin van mijn herstel

De week op Ibiza was voor mij het begin van mijn herstel. Boven op de berg in de villa, voelde ik voor het eerst weer. Sindsdien heb ik grote stappen kunnen zetten. Maar die beslissing om samen met een vriendin op retraite te gaan, daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Het was echt het mooiste cadeau dat ik mezelf kon geven. Simone