Kunnen wij je helpen met een gratis inzichtsessie?
Zie het als jouw eerste stap naar zelfliefde.

Aanmelden voor een gratis inzichtsessie

Klanttevredenheid

Ines

Hallo Claudia Het zomerpakket heeft me heel veel deugd gedaan in mijn proces en heel hard geholpen. Ik ben er nog niet mee klaar. Een maand is niet voldoende om het me allemaal eigen te maken. Ik ben nog steeds bezig bepaalde patronen met de 5 stappenmethode verder blijvend te ontmantelen. Ik voel dat ik regelmatig terugval in een overlevingsstrategie en het precies denk nodig te hebben om even adem te kunnen happen... en toch weet ik dat dit niet zo is... ik kan mezelf keer op keer het vertrouwen geven maar niet altijd op elke moment. Ik heb het pakket ook niet chronologisch geluisterd maar eerder gevoeld waar ik op dat moment nood aan had of mee bezig was en geplukt wat me dan verder bracht. Ik ben gelukkig wel zover dat de relatie volledig ten einde is... Ik hoef het rondje precies niet meer te lopen... Ik lijk ook steviger te staan in mijn gedachtewereld als ik opnieuw zou daten. Ik lijk veel minder naïef en veel selectiever precies. Ik hoop dat dit ook zo is in het echte leven... De combinatie van de meditaties met de webinars vond ik vooral heel fijn. De meditatie van de tovertuin heeft me denk ik enorm geraakt. Ik heb die ook veelvuldig geluisterd tot ik het zelfstandig kon toepassen. Ik merk dat ik weer een stapje verder ben aan de boeken die ik gehaald heb uit de bib.  Ze gaan nu allemaal over veerkracht, zelfliefde en zelfcompassie... Dankjewel voor het delen van al deze kennis en ervaring !! Warme groeten Ines

Me & Anorexia

The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no. I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help. After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease. Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going. Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do. In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible. I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.

Herhaling en verdieping werkt! 

De nieuwe begrippen counter-dependentie en interdependentie wekken mijn aandacht. Ik wil je bedanken voor jouw prachtig werk. Het heeft me 2 jaar gekost vooraleer ik kon “zien” of “aanvaarden" dat codependent gedrag ook mijn gedrag was. Ik leer veel van jou, ook al volg ik het programma niet helemaal zoals de bedoeling is. Het heeft ook een tijdje geduurd vooraleer ik de waarde zag van het contact met het innerlijk kind. Het heeft me al zoveel rust gegeven. Het is ook prachtig om te zien hoe jij steeds verder openbloeit en verder groeit in jouw programma. Ik vind het ontzettend knap hoe goed jij deze zaken kan verwoorden, met respect, warmte en voldoende neutraliteit. Dank je! Liefs, Anja

‘ Ervaring event ”

Top dag! Nieuwe inzichten gekregen. Ik zou de dag zeker aanraden. Groetjes, Annemiek

Simone

Mijn gevoel durven voelen en van mezelf gaan houden is me gelukt! De welbekende “ui”. De lagen die mij hebben weerhouden te ervaren waar mijn ware ik eigenlijk zit. Door te voelen, stil te staan, gevoelens toe te laten en deze te accepteren is de de ui zich langzamerhand van zelf gaan afpellen. Ik heb steeds meer begrip en inzicht gekregen in de gevoelens van mijn innerlijk kind en mijn volwassen ik. Dat wanneer er een trigger is, ik vanuit mijn kindpijn reageer en heel bewust de pijn mag doorvoelen van het kleine meisje in mij. Door contact te maken met haar, door haar serieus te nemen en het vervolgens vanuit een.volwassenen te ondersteunen heeft mij enorm geholpen door de pijn heen te komen. De 5 stappen methode die Claudia zo mooi beschrijft is de kern van dit werk. Het voelt zo veilig en vertrouwd om begeleid te worden door iemand die zelf weet waar het om gaat maar je er met zoveel liefde doorheen helpt, het verzacht een hele hoop. Er is geen druk, niks is goed of fout. Claudia weet precies tot je kern te komen. Zij ziet in waar de strategieën zich voordoen en weet je er op een liefdevolle manier mee te confronteren. En dat is nodig om je bewust te worden en er aan te werken.

Familieopstellingendag waardevol en bijzonder

Ik vond het een hele waardevolle en bijzondere dag. De groep voelde vertrouwd en was fijn om mee te werken. Ik vond Nancy erg bekwaam en een fijne coach. Ze wist met haar vraagstelling tot de kern van het probleem te komen. Ik kwam bij mijn eigen opstelling slecht bij mijn diepe gevoelens, maar dat is nou net mijn probleem ;-). Toch gaf de opstelling mij nieuwe inzichten. De andere opstellingen kwamen wel ontzettend bij mij binnen, raakte me en behandelde allemaal een voor mij herkenbaar thema. Ik weet niet wat precies maar het doet wel wat met mij. Dit was mijn eerste grote opstelling en zeker niet de laatste. De ademsessie was een mooie en fijne afsluiting van deze mooie en leerzame dag. Lieve groet Edwin

Mijn gevoel durven voelen en van mezelf gaan houden is me gelukt!

De welbekende “ui”. De lagen die mij hebben weerhouden te ervaren waar mijn ware ik eigenlijk zit. Door te voelen, stil te staan, gevoelens toe te laten en deze te accepteren is de de ui zich langzamerhand van zelf gaan afpellen. Ik heb steeds meer begrip en inzicht gekregen in de gevoelens van mijn innerlijk kind en mijn volwassen ik. Dat wanneer er een trigger is, ik vanuit mijn kindpijn reageer en heel bewust de pijn mag doorvoelen van het kleine meisje in mij. Door contact te maken met haar, door haar serieus te nemen en het vervolgens vanuit een.volwassenen te ondersteunen heeft mij enorm geholpen door de pijn heen te komen. De 5 stappen methode die Claudia zo mooi beschrijft is de kern van dit werk. Het voelt zo veilig en vertrouwd om begeleid te worden door iemand die zelf weet waar het om gaat maar je er met zoveel liefde doorheen helpt, het verzacht een hele hoop. Er is geen druk, niks is goed of fout. Claudia weet precies tot je kern te komen. Zij ziet in waar de strategieën zich voordoen en weet je er op een liefdevolle manier mee te confronteren. En dat is nodig om je bewust te worden en er aan te werken. Nina

Caroline

Positieve ervaring. Fijn om bepaalde gedachten te herkennen en ermee aan de slag te gaan Caroline

Nergens zoveel kennis over codependentie gekregen

Ik zit midden in een scheiding met kids. Het was dan ook heel erg waardevol om aan te melden. Ik heb veel steun gekregen van mijn coach. Als ervaringsdeskundige kon zij mij makkelijk inzichten geven die heel waardevol waren om mijn patronen te doorbreken. Ook denkt ze met je mee over de praktische zaken, omdat je het overzicht gewoon kwijt bent. Na 3 maanden heb ik genoeg handvaten gekregen om aan mezelf te werken. We hebben afgesproken dat, wanneer ik mijn eigen plek heb, een vervolg traject kom volgen. Want het helingsproces is maar net begonnen. Ik heb eerder bij andere psychologen in therapie gezeten maar ik heb nergens zoveel kennis gekregen over codependency / relatieverslaving. Ik kan het iedereen aanraden.                                                                                      Groetjes Myriam

Het ‘gat in mijn hart’-gevoel is weg

Ondanks het volgen van vele jaren van therapie, waaronder schematherapie, stortte ik begin van dit jaar volledig in. Mijn vader was overleden en mijn relatie verbroken. Mijn eigenwaarde was laag, ik voelde me leeg en eenzaam en zonder relatie stuurloos. Ik snapte niet hoe ik verder moest. Bij het lezen van een column in een tijdschrift kwam ik voor het eerst in aanraking met het begrip codependency. Ik herkende daar veel in en al Googlend kwam ik op de site van Claudia uit. Door het jaartraject bij Claudia te volgen kwamen veel aspecten van mijn eenzaamheid en de oorzaak en mijn keuzes in relaties naar voren. Ik begrijp veel valkuilen en processen veel beter nu. Het blijft werken om goed bij mezelf te blijven in de keuzes die ik maak, vooral als je door emotionele verwaarlozing niet goed weet wie je bent en wat je wilt. Signalen herkennen en er dan ook naar leren handelen. Maar niet mezelf in de steek laten. Het “gat in mijn hart” gevoel is weg en ik ben aan het leren om mijn eigen weg te gaan. Kortom, ik ben op de goede weg! Mira