Kunnen wij je helpen met een gratis inzichtsessie?
Zie het als jouw eerste stap naar zelfliefde.

Aanmelden voor een gratis inzichtsessie

Klanttevredenheid

Me & Anorexia

The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no. I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help. After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease. Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going. Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do. In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible. I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.

Rita

Geen afscheid maar een nieuw begin Met pijn in het hart, heb ik net de laatste groepsdag van het jaartraject bij Claudia, achter de rug. Ik beschouw het niet als het eind, maar eerder als een nieuw begin. Wat een waardevol traject. De theoretische online lessen , absoluut noodzakelijk om te begrijpen waar je in zit .De groepsdagen, niet alleen waardevol, maar zeker de vriendschappen die je er aan overhoudt. En uiteraard ook de individuele sessies. Theorie is niets zonder voelen, en ook voelen heeft theorie nodig. Ik ben dankbaar en blij dat ik voor het jaartraject heb ingetekend, omdat ik die tijd ook echt nodig had. Het is een heel proces. Aanvankelijk laat je maar toe wat je kan toelaten.Omdat we meester zijn in het uit de weg gaan van onze oude kindpijn. Het bewust worden daarvan is een hele weg. Dan weer een stukje theorie en dan weer een stukje ervaren en doorvoelen. Om al zo de puzzel, de blauwdruk van je eigen leven te leren kennen. Het gaat echt om het leren kennen van jezelf. De moed en het lef hebben om je niet langer afhankelijk te maken van de liefde en erkenning van een ander. Voor ik aan dit traject begon , had ik nog nooit van de begrippen codependentie en relatieverslaving gehoord. En ik heb lang, zoals dat bij elke verslaving hoort, in de ontkenning gezeten. Maar gaandeweg laat je meer en meer stukken van jezelf toe. Ga je de communicatie met jezelf aan, worden je kindtrauma’s zichtbaar , en kan je jezelf gaan helen. Belangrijk in dit heel traject is dan ook, de herhaling van de lessen. En gelukkig kan dat, omdat je levenslang toegang hebt. In het begin, laat je maar toe wat je op dat moment aankan. Later op je weg, bij herhaling van een les, hoor je net weer andere dingen en kan je weer een stapje dieper herstel toelaten. Ik kan nu voelen wanneer ik in mijn trance schiet. “Trance” , was eerst een theoretisch begrip voor me maar nu kan ik duidelijk voelen, dat als de ander zich niet goed voelt , er als het ware een energie uit mij stroomt naar de ander, en ik onmiddellijk de pijn daar wil weghalen. Ik ben dan volledig weg van mezelf. En ik verwar dit zelfs met liefde. Doordat ik denk dat ik liefde voel voor de ander, geraak ik op die manier verstrikt in een ongezonde relatie. Want ik heb mezelf verlaten om voor de ander te zorgen. En paradoxaal genoeg ,omdat ik mezelf verlaten heb, verwacht ik van de ander dat hij of zij me weer heel laat voelen. Ik ervaar meer en meer dat de sleutel tot zelfbevrijding ligt in het verbinden met mezelf. In die diepe verbinding, vind ik mijn kracht terug. Los van de ander. Los van de afhankelijkheid. Ik wens jullie allen een mooi proces toe. Hartelijk dank Claudia Krumme, voor de liefdevolle begeleiding. Liefs Rita

Ria

Mijn gevoelens en mijn overlevingsstrategieën mogen er zijn Na mijn scheiding dacht ik, oke, ik heb van mijn fouten geleerd, moet ik in volgende relatie op letten. Ik had een verslavend contact nodig om te leren dat ik serieus dieper op mijn eigen gedrag in moest gaan en moest leren hoe ik dit kon veranderen, wilde ik niet weer zoiets meemaken. Eerst het nodige op internet gelezen, daarna logischer wijs een coach gezocht in de buurt die verstand heeft van de problematiek relatie verslaving. Helaas voelde ik me in dit contact niet prettig, dus verder gezocht. Het mooie is dat Claudia webinars geeft waar je gratis aan mee kunt doen. Dat gaf mij de gelegenheid om haar eerst te horen en zien zonder dat ik ergens aan vast zat, want bij de vorige coach was ik natuurlijk met een rotsmoes weggegaan. Ook sprak het mij aan dat Claudia noemt dat ze je op een liefdevolle, strenge manier begeleid. Liefdevol, tja, dat woord gebruik ik zelf niet gauw, Streng, oei, krijg ik op mijn donder, Maar beide woorden spraken mij aan, omdat ik begreep wat ze bedoelde. Ik ben er voor je, maar spreek je ook aan als dat nodig is. En dat is precies wat ik zoek/zocht, begrip, want ja, ik vind het ook fijn om af en toe “gepamperd ” te worden. maar ik vind het ook fijn als mijn gedrag benoemd word, anders leer ik er niets van en dan heb ik er niets aan. Claudia doet dat op een duidelijke manier, ik mag mijn eigen mening en overtuigingen hebben, zij blijft bij de hare en dat vind ik fijn. Ik ben begonnen met de online training, die ik voor mijn gevoel niet serieus heb gedaan. Vond het vaak moeilijk om voorbeelden te bedenken bij de opdrachten en stelde dit vaak uit, komt wel. Wel heb ik in deze training geleerd hoe mijn afweer-mechanismes werken en werden ze benoemd. Op het moment dat ik las over de trance, valse hoop, romantische illusie, herkende ik meteen wat er werd bedoelt. Alleen had ik nooit bedacht dat deze mechanismes mij in ongezonde contacten bracht en dat ik hierin iets kon veranderen. Geen idee dat ik er invloed op uit kon oefenen, los van goede voornemens. Verder heb ik individuele gesprekken met Claudia om dingen uit te diepen. Momenteel volg ik EMDR bij Claudia. Wat ik vooral fijn vind bij Claudia is dat er nooit een waarde oordeel is welke negatief gedrag ik ook aan haar vertel. Ook niet over gedrag van anderen. En wat ik bijzonder vind, is dat ze altijd de juiste oefening weet wat ik nodig heb op dat moment. Ze laat de regie bij mij, maar geeft sturing hoe we daarmee aan de slag gaan, dat is heel fijn. Claudia laat alles bij jezelf, neemt niets over, maar staat wel naast je. Dat is erg belangrijk, want het helpt me niet als iemand me niet zelfstandig laat zijn, maar het alleen uitvogelen lukt momenteel ook niet, dus haar hulp hierbij is fijn. Wat ik vooral geleerd heb, bedacht ik me gisteren dat ik eerst tegen mijn afweer-mechanismes “vocht”, ze afwees, maar ze mogen er nu zijn en door ze er te laten zijn, worden ze milder. Dit zelfde geld voor mijn gevoelens, in plaats van ze af te wijzen, mogen ze er zijn, hoe kinderachtig soms ook. Verder is het fijn dat Claudia de tijd naar beneden afrondt, leuk voor de portemonnee, maar geeft ook een fijn gevoel dat het bij een hulpverlener niet alleen om geld verdienen gaat. Ik vond hulpverlening in het begin een noodzakelijk kwaad, maar zie het nu als een cadeautje aan mijzelf. Groetjes, Ria

Peter

Het jaartraject heeft mijn leven ingrijpend veranderd en ten goede. Er is veel geheeld en ik heb veel geleerd. We spraken elkaar ongeveer een jaar geleden aan de telefoon na een Webinar. Alles in me zei toen ja en dat heb ik toen ook met jou gedeeld. De reis begon. De twee adem retreats waren intens en transformerend en hebben me gebracht bij het inzicht dat ik het Ggz-traject heel hard nodig had en heb. De realisatie dat ik gedesorganiseerd gehecht ben en wat dat betekend heeft voor mijn leven kwam diep binnen. In het Ggz-traject is de heling verder gegaan met dank aan Anjo en Suzy. Vooral de lichaamsgerichte kant van de therapie grijpt diep in. De facto heb ik vanaf begin 2023 daar het werk gedaan en af en toe wat dingen van het jaarprogramma gedaan. De online bijeenkomsten heb ik redelijk trouw gevolgd en actief in geparticipeerd en dat was leerzaam. Het was fijn om soms ook bij te kunnen dragen. De essentie van het beginnen aan dit traject was liefdesverslaving en relatieverslaving.Dat ik de relatie met Madelon (in Spanje) heb kunnen beëindigen zegt veel over de groei, die ik op dat gebied heb kunnen doormaken. De nicotineverslaving zat deels aan die relatie (en aan de herinnering van mijn vader) vast en die heb ik ook kunnen beëindigen. De verslaving aan pijnstillers heb ik met manueel therapie en het werk bij Suzy los kunnen laten. Helaas is de verslaving aan eten en snoepen er heel dominant voor in de plaats gekomen. Dus dat is het volgende om aan te pakken. Op een wat dieper niveau heb ik een betere relatie met mijn innerlijk kind(eren). En dat is wezenlijk. De autonoom volwassen Peter raakt niet meer zo gedesoriënteerd als in het begin van het traject, toen ik extra hulp van Martina moest inroepen. Dus ik ervaar meer basis in mezelf. Al met al een enorme oogst van één jaar van leed naar liefde.

Heel fijn om op mijn eigen plek te staan

De familieopstelling voor mij was heel bijzonder. Mooi om van een 'afstand' te kunnen kijken wat er gebeurd binnen het gezin, waar ik uitkom. Het heeft me bevestigd, wat ik al vermoedde, nl dat ik sowieso niet op mijn plek sta. De laatste maanden kwam bij mij al meer de vraag op, of ik mijn leven wel leef. Voel me al wekenlang leeg en heb geen energie. Een beetje burn out achtige klachten. Dit kwam ook naar voren in de familieopstelling; dat ik voor mijn ouders en mijn broer heb gezorgd en dus niet voor mijzelf. De verwarring, verstrikking en symbiose binnen mijn familie (werk ook samen met mijn broer, wat het er in dit opzicht niet makkelijker op maakt). Hierdoor heb ik mijn behoefte om gezien te worden, het gat op te vullen etc buiten mijzelf gezocht, wat maakte dat ik op niet beschikbare mannen viel/val, mijn codependentie. Het was heel fijn te voelen hoe het is op mijn eigen plek te staan. Het is wel een beetje hoe nu verder... wat moet ik doen, of juist wel niet doen. Mijn leven lang heb ik dit zo gedaan en het is niet makkelijk dit te turnen. Dus voel nog wel enigszins verwarring. En dacht dat ik mijn codependent gedrag / verlatingsangst wel enigszins opgelost had, maar dat blijkt dus toch van niet. Als ik me verbonden voel met iemand, heb ik veelal de neiging me te versmelten met diegene. Voel wel steeds meer een soort split tussen de behoeftes van mijn kleine meisje en van mij als volwassen vrouw. Ook dit werd deze dag bevestigd, omdat ik uit de familie verstrikking wil. De ademsessie aansluitend was ook heel bijzonder en rustgevend. Heel mooi om de dag zo af te sluiten. Ik kijk dus echt terug op een hele fijne en bijzondere dag. Een soort nieuw begin, nu te gaan zorgen voor mijzelf! Alleen vraag ik mezelf nog wel af, hoe? Want ik heb nooit geleerd om voor mezelf te zorgen...

Anja

Dank je wel Ik vind je super tof, menselijk , kundig en professioneel Anja

Mijn relatie ging uit en ik ging snel weer op Tinder

De laatste tijd liep ik te zoeken naar wat ik toch mankeerde. Mijn relatie was net beëindigd maar was er nog extreem veel mee bezig. Ik begreep niet waarom het zo was gelopen. Wat maakte deze man bij mij los, waardoor ik mij zo verschrikkelijk verdrietig voelde? Ik ging snel weer op Tinder zodat ik maar niet alleen hoefde te zijn. Claudia vertelde mij dat dit was omdat ik no matter what geen contact wilde maken met mijn gevoelens van eenzaamheid en afwijzing. (liefdeverslaving) Ik ben he jaartraject gaan volgen en gaan toegeven dat ook ik een wond van binnen heb door traumatische jeugdervaringen. De reden waarom het met mijn laatste partner zo escaleerde is dat we dat bij elkaar hebben aangeraakt. Als kleine kinderen stonden we stampvoetend tegenover elkaar. Als ik terug kijk kan ik zien dat hij vanwege zijn bindingsangst minder vaak bij mij wilde zijn dan ik bij hem. Ik nam dat altijd heel persoonlijk. Nu kan ik zien dat dit stuk echt van hem is waar hij aan mag werken als hij dat wilt. (relatieverslaving) Samen zijn we bij Claudia in traject gegaan en nu wonen we al enige tijd samen en zijn heel goed in staat om onze triggers eerst persoonlijk uit te werken en daarna weer samen te komen. Had nooit gedacht dat dit wonder zou kunnen gebeuren. Heel dankbaar! Liefs, Monique

‘ Ervaring event ”

Interessante dag. Veel inzichten gekregen. Ik vond de meditatie tijdens het event heel fijn. Groetjes, Ellis

“Claudia’s B&B’s”

Afgelopen weken waren weken van mijmeren, terugkijken op het laatste half jaar en veel gedachten over wat er allemaal met me gebeurd is.Zo langzamerhand heb ik alle weken van de online training doorlopen. Wat is er veel op me af gekomen, wat heb ik ongelooflijk veel geleerd en wat heeft het me veel gebracht! Ik blijf het zeggen, deze training is het mooiste wat ik mezelf ooit cadeau heb gedaan.Vandaag kwam de vergelijking bij me op van de training van Claudia met het TV-programma “We zijn er bijna”. Een mooie reis met diverse tussenstops. Maar nee, het klopt niet. Ik ben er nog helemáál niet bijna, en dat is ook helemaal mijn doel niet, om ergens te arriveren en daar te blijven. Want deze reis is nog lang niet af, een persoonlijk levenspad stopt nooit!Nee, bedacht ik me, het is veel meer “Bed and Breakfast”! Elke week (of soms wat later) arriveerde ik weer in een totaal andere B&B, met andere inzichten, andere manieren van denken, voelen, ervaren, leren en beleven. De ene B&B voelde als een warm bad en nodigde uit er wat langer te blijven hangen, of zelfs nog eens terug te komen. De ander was wat zakelijker en ja, er waren er zelfs bij waar ik gillend ben weggelopen. Maar toch, al die pleisterplaatsen hebben elk op hun eigen wijze hun steentje bijgedragen aan een intensieve, soms zware maar mooie reis die me heeft gebracht naar waar ik nu ben.En uit al die B&B’s heb ik wel wat meegenomen…Zoals een aantal belangrijke inzichten: het is zoals het is, en dat is lang niet altijd zoals het volgens mij zou moeten zijn. Maar leven vanuit valse hoop en valse macht levert, behalve heel veel drama, niks op. Laat je gedachten niet met je op de loop gaan. Het zijn mijn gedachtes waarmee ik mijn wereld creëer, maar is dat ook de waarheid? The Work van Byron Katie, wat een prachtige inzichten!Neem jezelf mee in elk contact met anderen. Sta stil bij mijn innerlijke dialoog als ik geraakt word en deel de inzichten van die dialogen ook met de ander. Zorg goed voor je zelf! Leg de verantwoordelijkheid voor je geluk niet in andermans handen maar pak die zelf. Dat is af en toe hartstikke moeilijk en dat lukt ook echt niet altijd. Oordeel dan niet te hard, niet naar de ander en ook niet naar jezelf. Kijk er naar met zachtheid en mildheid. Wat een rust levert me dat op!Hoe mooi is het dan, en dat is natuurlijk geen toeval, dat ik in de loop van dit proces R. heb leren kennen. Lieve R., die mijn onzekerheden en twijfels volledig accepteerde en me alle rust en ruimte gaf om me te laten ontdekken of ik al wel toe was aan een nieuwe liefde in mijn leven. Die me overlaadt met lieve woorden en berichtjes en me steeds weer laat merken hoe bijzonder hij me vindt. Een bonus “B&B” waar ik nog héél vaak terug wil komen… Lieve Claudia, jouw B&B’s zijn top, ik heb alle adressen bewaard en ik zal ze zeker geregeld weer op gaan zoeken. Oké, de één waarschijnlijk wat meer dan de ander, maar de liefde waarmee je ze één voor één hebt ingericht is overal even voelbaar. Dankjewel! Liefs, Marinde

Christel Pol

Het was mij een waar genoegen om aan dit  “kleine meesterwerk” van Claudia Krumme mee te mogen lezen. Een van de weinige boeken die het hele spectrum van relatieverslaving, liefdeverslaving en co-dependentie zo helder en herkenbaar beschrijft! Met bovendien praktische toepassingen. Dit boek is een mooie aanvulling op mijn eigenwerkwijze als Psychodynamisch therapeut. De zienswijze sluit naadloos aan op mijn manier van werken vanuit mijn eigen levens ervaring. “Het zou zomaar vele levens een stuk gelukkiger kunnen maken.” Warme groet, Christel Pol